Gehaktballen

27 maart 2008

gehaktballen

Iedereen die wel eens een huis (succesvol) heeft verbouwd kent het geheim van gehaktballen. Die hebben namelijk een magische werking. Ze zorgen ervoor dat iedereen, ook gedurende de minst benijdenswaardige klussen, supergemotiveerd blijft! Na een ochtend van noeste arbeid gaat er helemaal niets boven een gehaktbal. Een beloning voor de gedane klus en een opsteker voor de middag. Het punt is alleen: hoe kom je aan gehaktballen?

Mijn schoonouders bleken van onschatbare waarde. Een jaar lang draaiden ze onvermoeibaar de allerlekkerste ballen. Iedere week sjouwden ze hier dapper een tas vol met gehaktballen naar binnen. Zo hielpen ze ons -en iedereen die ons hielp- door de donkerste en diepste dalen van het afgelopen jaar. Hulde!

Fotosessie

27 maart 2008

Na iedereen tijdenlang te hebben verveeld met foto’s van gipsplaten en buizen in alle soorten en maten, is het tijd om het resultaat van alle noeste arbeid te delen. Afgelopen weekend heeft onze huisfotograaf Paul prachtige foto’s gemaakt van de suites. Hij heeft zich werkelijk in de meest onmogelijke posities gewrongen (ik heb hem betrapt terwijl hij levensgevaarlijk over een trapleuning gebogen hing. We hebben al een ’sneak preview’ op de computer gehad en het ziet er bijzonder veelbelovend uit. Het enige gevaar van zulke promotiefoto’s is dat de gasten hier straks met drommen voor de deur staan en de boekingsaanvragen niet meer bij te benen zijn!

Er is overigens iets heel aparts met fotograferen. Mijn buurvrouw in Amsterdam won een keuken via VT Wonen en had na een rampzalige installatie daarvan een fotograaf op bezoek. En niet alleen een fotograaf, maar ook een hyperkritische stylist die over alles struikelde. En daar zit het ‘m in. Pas als je foto’s maakt let je op de kreukels in het gordijn, het scheefliggende kussen op de bank en de bloemen die niet zo kaarsrecht afgesneden blijken te zijn. Maarja, om nu ook een stylist te vragen leek me ook wat overdreven. Gelukkig bleek Paul behalve over fotografische kwaliteiten ook over stylistische vaardigheden te beschikken. Zodra ik de foto’s krijg zet ik ze online: kunnen jullie zelf oordelen of het alle moeite en tien jaar van ons leven waard was (en of je nog scheve kussens kunt ontdekken…)

Open(ing)

25 maart 2008

paasvuur.jpg
Een opening suggereert een rood lint dat doorgeknipt wordt door een of andere hoogwaardigheidsbekleder. Liefst Maxima, maar ‘gewoon’ de burgemeester mag natuurlijk ook. Nu heeft Lutten geen burgemeester en ik geloof niet dat Maxima in haar taakomschrijving iets heeft staan van ‘het doorknippen van rode lintjes voor overenthousiaste bed & breakfasteigenaren’. Daarbij komt dat we na een verbouwing van bijna 13 maanden simpelweg geen puf meer hadden om een spectaculair openingsfeest te organiseren.

Eerste paasdag hebben we dus de tent voor geopend verklaard in gezelschap van onze eerste gasten. Na een uitgebreid paasdiner aan een hele lange tafel zijn we in het stikdonker door drassige weilanden naar het Paasvuur gelopen. Een typisch streekfenomeen dat we onze Westerse gasten niet wilden onthouden. Ik denk ook niet dat ze het snel zullen vergeten (en dan vooral de terugrit achterin de caddy van Boer en Goede Buur Richard die ons met piepende banden terug naar huis bracht).

Maar dit kleine feestje wordt zonder enige twijfel binnenkort gevolgd door een echt openingsfeest, met of zonder Trix en Alex!

Survival

10 maart 2008


Leven tussen verhuisdozen is een ware survival. Terwijl ik bij het inpakken dacht een volkomen logisch systeem te hanteren blijkt nu dat dat behoorlijk tegenvalt. Het zou dus handig zijn om alle dozen snel uit te pakken en een fijne vaste plek te geven.

De dagelijkse praktijk stuit op ’snel’ en ‘plek’. Tempo maken, in combinatie met een peuter en een kleuter om je heen, is ondoenlijk. Niet dat ze niet meehelpen, integendeel, ze houden erg van uitpakken. Alleen nemen ze dat wel heel letterlijk en is het gloednieuwe sisal tapijt op de overloop voor je het weet volledig besmeerd met kostbare rode lippenstift ‘met nog meer pigmenten voor extra lange kleurvastheid’. En dit terwijl je koortsachtig nadacht over een logische plek voor alle items uit de weinig benijdenswaardige doos ‘overig’. Dat brengt me op het tweede punt. Genoeg ruimte, maar nog geen kastjes/mandjes/rekjes etc. Onze uberpraktische Amsterdamse etage was voorzien van allerlei ruimtewinnende slimmigheden die ronduit belachelijk ogen in de zee van ruimte die we nu tot onze beschikking hebben.

Nieuwe kasten, manden en rekken dus. Aangezien wij altijd op zoek zijn naar iets moois/bijzonders/wat niemand heeft, duurt de aanschaf vele malen langer dan een IKEA-bezoek. Het ziet er dus naar uit dat we de komende tijd tussen de dozen leven. Op zich heeft het wel iets, iedere dag zoeken naar essentiele dingen.

Het is alleen te hopen dat mijn fietssleutel niet in de allerlaatste doos zit.

Verhuisd!

25 februari 2008

weg uit amsterdam  verhuisd-website-002.jpg

Vandaag was de grote dag. Al maanden keken we uit naar de datum van vandaag: 24 februari. Massa’s mensen hebben we op de been gebracht: de ene opa en oma om een paar nachtjes op te passen op het nietsvermoedende kleine grut, de andere opa en oma als respectievelijk chef logistiek en manager trapverhuizing. Verder hebben we wat (schoon)broers, een zus en een handvol vrienden zo gek gekregen om dozenvol met zooi te versjouwen: van driehoog -grotendeels via een veel te smal trappenhuis- naar een uitgestrekt labyrint van lege kamers. Ook kregen we wat vreemd aandoende hulp: zo mochten we de veel te grote bolide van onze buren lenen: niet om dozen in te proppen maar om ruimte voor de deur vrij te houden om de verhuiswagen te kunnen parkeren.

De emoties die bij zo’n grote verhuizing kwamen kijken vielen best mee. De enige keer dat ik over de schreef ging was op het moment dat mijn fiets werd ingeladen. Dat stalen ros bleek, meer dan ik me tot dan toe realiseerde, mijn stadsleven te symboliseren. De klep van de verhuiswagen ging dicht en het voelde intens triest – alsof de deksel op een grafkist werd geschroefd. Nog wat namokkend reed ik achter de verhuiswagen aan en trof ik bij aankomst mijn brave fiets bij de voordeur. Startklaar om mij verder te vervoeren naar scholen, supermarkten, vriendinnen en peuterspeelzalen alsof er niets gebeurd is. Het is maar goed dat fietsen van staal worden gemaakt.

Lotgenoten

14 februari 2008

Het begrip lotgenoten geeft nare associaties. Je denkt meteen aan chronische zieke mensen of jonge weduwen. Toch ben ik naar een lotgenotendag geweest. Althans, dat dacht ik. Afgelopen maandag was er een soort symposium met workshops voor Bed & Breakfasteigenaren. Lotgenoten zou je denken.

Toen ik binnenkwam zag ik alleen vrouwen en mannen die mijn oma en opa konden zijn. De jongsten waren zo oud als mijn ouders. Voordat ik boze mails krijg: ik heb niets tegen oudere mensen! Maar ik wilde zo graag in contact komen met een echte lotgenoot. Tenslotte heb ik een andere insteek dan een ouder echtpaar dat kamers overheeft nadat de kuikens zijn gevlogen. Ik zocht eigenlijk zoiets als mezelf. Een maffe dertiger die het over een andere boeg gooit en met een overdosis ambitie dromen gaat najagen. Na wat vruchteloze rondjes gelopen te hebben met een treurig naar oude thee smakend kopje koffie kreeg ik zowaar een vrouw van mijn leeftijd in het vizier (en ze was niet eens van de organisatie). Uiteraard heb ik haar direct aangesproken en we besloten ter plekke soulmates te worden. Zij zit weliswaar in Haarlem en ik in Lutten, maar toch, wat een feest der herkenning. In aansluiting op het eerdere schaapverhaal: als mens blijk je -ondanks alles- toch op zoek naar de rest van de kudde.

Een echte website

8 februari 2008

Nu ik de openingsdatum in weken in plaats van maanden benoem is het tijd voor een facelift. Naast die van mijzelf (bittere noodzaak want ik herken mezelf bijna niet meer in de spiegel) doel ik op de website. Langzamerhand breidt de lezerskring zich uit tot kennissen van vrienden van oud-collega’s, familie van toekomstige buurvrouwen en tantes van passanten voor wie ik na een toevallig gesprekje in de Hema spontaan mijn website heb opgeschreven. Ook sta ik op het punt in te haken bij koepelsites van lotgenoten, zoals bedandbreakfast.nl en erfgoedlogies.nl

Hoog tijd dus om een wat serieuzere toon aan te slaan op de homepage en mijn weblog een minder prominente plek te geven op de site.Voor de die-hards verstop ik ergens tussen de andere hoofdstukjes dit weblog. Het blijft tenslotte best leuk om te lezen over andermans inspanningen terwijl je zelf heerlijk achteroverleunt.

De paden op

29 januari 2008

Terrassen suite 2 en 4 lutten-20-januari-2008-060.jpg lutten-20-januari-2008-084.jpg lutten-20-januari-2008-037.jpg
Toen we het huis kochten wisten we uiteraard dat daar een grote tuin bij hoorde. Het gekke is dat je dan voornamelijk denkt aan wandelen, bloemen plukken en met man of vriendin en een glaasje wijn op een bankje in de speeltuin kijken naar je kinderen. Ergens in je achterhoofd leg je een link met tuinieren en grasmaaien, maar die blijft nog heel lang diep weggestopt in dat achterhoofd. Je kijkt naar de rode zitmaaier in de schuur en glimlacht naar manlief in de stille hoop dat hij het gemotoriseerde gevaarte iedere zaterdagochtend intens genietend gaat berijden.

Toen werd dat zuurstokroze tuinbeeld vakkundig aan diggelen geholpen door mijn vader. Hij begon over paden, hagen, composthopen en terrassen. Dagen en nachten dacht hij hierover, tekende vellen vol, scande en mailde ze en maakte ons zo deelgenoot van zijn tuinoverpeinzingen. Toen wij niet meteen een schop beetpakten maar ons (uit pure noodzaak) bleven focussen op de binnenkant van het huis ondernam mijn vader actie. Hij enthousiasmeerde mijn moeder en samen ze gingen aan de slag. Een gouden duo. Al maandenlang komen ze ieder weekend om de tuin gereed te maken voor de verhuizing en opening van de bed & breakfast. Het opruimen van asbest en allerhande stenen, het aanleggen van perken, paden en een jeu-de-boulesbaan, het vullen van de houtwal, het (ver)poten van struiken: geen klus is ze te gortig. Soms komt Herman Klok met zijn shovel voor het zwaardere werk of worden ze geholpen door vrienden van ons, maar vaak ploeteren ze met zijn tweetjes. Wat een helden.

Schapen

29 januari 2008

website-en-marktplaats-001.jpg schapen-website.jpg

Binnen onze vriendenkring hebben we iets tamelijks unieks gedaan. Waar iedereen bezig is met het baren en grootbrengen van kinderen en daarnaast driftig op zoek is naar een grotemensenhuis waar het grut een eigen kamer heeft verkassen wij naar het platteland. Niet eens zozeer omdat we de stad te druk vinden of dat we graag dichter bij de natuur willen leven. We zochten een huis waarvan ons hart sneller ging kloppen. En of dat nu midden in het bos stond of pal naast de Dam maakte ons eigenlijk niet zoveel uit. Uiteindelijk vonden we ons droomhuis in Overijssel (zie tijdlijn) en natuurlijk is de prachtige omgeving een fijne bijkomstigheid.

Maar toen. Een paar dagen geleden viel mijn oog op de voorpagina van ‘Dag’, zo’n gratis krant die tegenwoordig voornamelijk aftrek vinden bij voormalig zeer resolute krantweigeraars. En wat blijkt: WIJ ZIJN EEN TREND!!! Wij hadden de illusie dat we iets anders deden dan anderen, maar nu blijkt dat we gewoon onderdeel zijn van een kudde die massaal wegtrekt uit de Randstad. Enig speurwerk leerde dat de Randstedelingen met bossen tegelijk naar het oosten des lands vertrekken. Gek genoeg had ik toch graag nog iets langer in de waan gebleven. Niet weten dat er TV-programma’s bestaan over mensen die het roer omgooien en hun heil zoeken in een vervallen pension in Tirol. Niet weten dat er talloze lotgenoten meedoen in de oostwaartse beweging. Gewoon intens tevreden denken dat je iets aparts doet. Gelukkig wordt de ‘Dag’ krant niet in Lutten verspreid en kunnen we voor onze nieuwe buren de illusie van zeldzaamheid hopelijk nog een poosje in stand houden.

Naderend afscheid

17 januari 2008

De verhuisdatum (24 februari) komt dichterbij en mijn gevoel erover is zo vreselijk dubbel. Ik kijk reikhalzend uit naar ons nieuwe leven. Het project waarop we ons zo immens lang hebben voorbereid. Als gezin op een plek wonen en werken. Een droom die jarenlang als een stemmetje in mijn hoofd leefde gaat in vervulling. Maar toch. Zeventien jaar Amsterdam. Zeventien jaar vriendinnen. Alle vertrouwde plekjes, de winkeliers in de buurt die je bij naam kennen (en dat in de grote stad). Zomaar even langsfietsen bij een vriendin en op de gok aanbellen. In de zomer urenlang eindeloos en oeverloos kletsen met andere moeders aan de rand van de zandbak in het Sarphatipark. Wat zal ik dat verschrikkelijk missen.

Op de momenten dat het naderende gemis pijn doet denk ik aan het naderende voorjaar. Onze tuin in Lutten waar alles gaat groeien en bloeien. Enthousiaste gasten. Heel veel nieuwe mensen en buurtbewoners om te leren kennen. Een kring van leuke adresjes waar ik klant ga worden. De kinderen die eindeloos in de tuin kunnen spelen, in hun eigen speeltuin.

En alles hier draait door zoals het altijd draaide, met of zonder ons. Als we in Lutten wonen stap ik in de auto en rij ik terug naar alles wat ooit vertrouwd was. En aan het eind van de dag wil ik terug naar huis, naar mijn gezin, de tuin en de gasten. Dan is zeventien jaar Amsterdam een zoete herinnering geworden.