Madame Lescaut

Leven tussen verhuisdozen is een ware survival. Terwijl ik bij het inpakken dacht een volkomen logisch systeem te hanteren blijkt nu dat dat behoorlijk tegenvalt. Het zou dus handig zijn om alle dozen snel uit te pakken en een fijne vaste plek te geven.

De dagelijkse praktijk stuit op ’snel’ en ‘plek’. Tempo maken, in combinatie met een peuter en een kleuter om je heen, is ondoenlijk. Niet dat ze niet meehelpen, integendeel, ze houden erg van uitpakken. Alleen nemen ze dat wel heel letterlijk en is het gloednieuwe sisal tapijt op de overloop voor je het weet volledig besmeerd met kostbare rode lippenstift ‘met nog meer pigmenten voor extra lange kleurvastheid’. En dit terwijl je koortsachtig nadacht over een logische plek voor alle items uit de weinig benijdenswaardige doos ‘overig’. Dat brengt me op het tweede punt. Genoeg ruimte, maar nog geen kastjes/mandjes/rekjes etc. Onze uberpraktische Amsterdamse etage was voorzien van allerlei ruimtewinnende slimmigheden die ronduit belachelijk ogen in de zee van ruimte die we nu tot onze beschikking hebben.

Nieuwe kasten, manden en rekken dus. Aangezien wij altijd op zoek zijn naar iets moois/bijzonders/wat niemand heeft, duurt de aanschaf vele malen langer dan een IKEA-bezoek. Het ziet er dus naar uit dat we de komende tijd tussen de dozen leven. Op zich heeft het wel iets, iedere dag zoeken naar essentiele dingen.

Het is alleen te hopen dat mijn fietssleutel niet in de allerlaatste doos zit.

Binnen onze vriendenkring hebben we iets tamelijks unieks gedaan. Waar iedereen bezig is met het baren en grootbrengen van kinderen en daarnaast driftig op zoek is naar een grotemensenhuis waar het grut een eigen kamer heeft verkassen wij naar het platteland. Niet eens zozeer omdat we de stad te druk vinden of dat we graag dichter bij de natuur willen leven. We zochten een huis waarvan ons hart sneller ging kloppen. En of dat nu midden in het bos stond of pal naast de Dam maakte ons eigenlijk niet zoveel uit. Uiteindelijk vonden we ons droomhuis in Overijssel (zie tijdlijn) en natuurlijk is de prachtige omgeving een fijne bijkomstigheid.

Maar toen. Een paar dagen geleden viel mijn oog op de voorpagina van ‘Dag’, zo’n gratis krant die tegenwoordig voornamelijk aftrek vinden bij voormalig zeer resolute krantweigeraars. En wat blijkt: WIJ ZIJN EEN TREND!!! Wij hadden de illusie dat we iets anders deden dan anderen, maar nu blijkt dat we gewoon onderdeel zijn van een kudde die massaal wegtrekt uit de Randstad. Enig speurwerk leerde dat de Randstedelingen met bossen tegelijk naar het oosten des lands vertrekken. Gek genoeg had ik toch graag nog iets langer in de waan gebleven. Niet weten dat er TV-programma’s bestaan over mensen die het roer omgooien en hun heil zoeken in een vervallen pension in Tirol. Niet weten dat er talloze lotgenoten meedoen in de oostwaartse beweging. Gewoon intens tevreden denken dat je iets aparts doet. Gelukkig wordt de ‘Dag’ krant niet in Lutten verspreid en kunnen we voor onze nieuwe buren de illusie van zeldzaamheid hopelijk nog een poosje in stand houden.

De verhuisdatum (24 februari) komt dichterbij en mijn gevoel erover is zo vreselijk dubbel. Ik kijk reikhalzend uit naar ons nieuwe leven. Het project waarop we ons zo immens lang hebben voorbereid. Als gezin op een plek wonen en werken. Een droom die jarenlang als een stemmetje in mijn hoofd leefde gaat in vervulling. Maar toch. Zeventien jaar Amsterdam. Zeventien jaar vriendinnen. Alle vertrouwde plekjes, de winkeliers in de buurt die je bij naam kennen (en dat in de grote stad). Zomaar even langsfietsen bij een vriendin en op de gok aanbellen. In de zomer urenlang eindeloos en oeverloos kletsen met andere moeders aan de rand van de zandbak in het Sarphatipark. Wat zal ik dat verschrikkelijk missen.

Op de momenten dat het naderende gemis pijn doet denk ik aan het naderende voorjaar. Onze tuin in Lutten waar alles gaat groeien en bloeien. Enthousiaste gasten. Heel veel nieuwe mensen en buurtbewoners om te leren kennen. Een kring van leuke adresjes waar ik klant ga worden. De kinderen die eindeloos in de tuin kunnen spelen, in hun eigen speeltuin.

En alles hier draait door zoals het altijd draaide, met of zonder ons. Als we in Lutten wonen stap ik in de auto en rij ik terug naar alles wat ooit vertrouwd was. En aan het eind van de dag wil ik terug naar huis, naar mijn gezin, de tuin en de gasten. Dan is zeventien jaar Amsterdam een zoete herinnering geworden.

Bij het inrichten van een kinderkamer kun je twee, of eigenlijk drie kanten op. De eerste mogelijkheid is om alle keuzes aan het kind over te laten. Buiten het feit dat dit met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid resulteert in een ‘Dora the Explorer’ of ‘Disney princess’ kamer, blijkt dat je een jaar later weer meegezogen wordt in een andere rage. De hele kamer behoeft dan een restyling en de veelvuldig aanwezige accessoires krijgen dan een Barbie-, paarden- of Nemo-jasje. Als tweede kun je ervoor kiezen om je kind volledig buiten de inrichting te laten. Gewoon, net als destijds bij de babykamer, zelf alles uitkiezen bij veel te dure kinderinterieurwinkels. Nu liggen baby’s doorgaans tevreden babbelend, slapend of luid krijsend in een wieg en bekommeren zich niet om dingen die zich buiten hun zichtgebied van 30 cm bevinden. Kleuters denken daar anders over. Ze zijn in staat een kamer te boycotten als iets hen niet bevalt (geldt ook voor keurig opgevoede, dankbare exemplaren). Om nu te voorkomen dat ze voor de rest van hun jeugd bij je in bed slapen is het slim om te kiezen voor de derde optie: semi-democratisch te werk gaan. Zelf winkelen, een paar dingen kiezen die je zelf mooi vindt en die aan je kind voorleggen. Zo ging het ook met het vissenbehang in Dagmars kamer. Nu het eenmaal op de muur zit lijkt ze volledig in haar sas en ziet het er voorlopig niet naar uit dat er een boycot plaats gaat hebben. Nu nog de rest van haar kamer.

Hoewel de verhuisdatum nog een week of acht voor ons ligt, zijn we sinds vorige week (verhuis)dozen aan het inpakken. Iedere dag struinen we vol verwachting de dozenbak van Albert Heijn af, op zoek naar stevige exemplaren. Soms vinden we er wel vijf en lopen we de weg terug op wolken – de kinderen voorop!

Het inpakken van verhuisdozen gaat verder dan spullen in dozen stoppen. Je herbeleeft als het ware de jaren die achter je liggen. Gisteren stond ik mijmerend in een oude agenda uit 1991 te bladeren en moest ik mezelf dwingen om te kiezen: houden of weggooien?

In ons geval is de grootste valkuil dat het nieuwe huis veel ruimer is dan de etage. Het is verleidelijk om gewoon alles mee te nemen. Helaas past er maar 45 kubieke meter aan spullen in de verhuiswagen en het lijkt me enorm stressverhogend om op de verhuisdag zelf nog een selectie te maken!