Madame Lescaut

Toen we het huis kochten wisten we uiteraard dat daar een grote tuin bij hoorde. Het gekke is dat je dan voornamelijk denkt aan wandelen, bloemen plukken en met man of vriendin en een glaasje wijn op een bankje in de speeltuin kijken naar je kinderen. Ergens in je achterhoofd leg je een link met tuinieren en grasmaaien, maar die blijft nog heel lang diep weggestopt in dat achterhoofd. Je kijkt naar de rode zitmaaier in de schuur en glimlacht naar manlief in de stille hoop dat hij het gemotoriseerde gevaarte iedere zaterdagochtend intens genietend gaat berijden.

Toen werd dat zuurstokroze tuinbeeld vakkundig aan diggelen geholpen door mijn vader. Hij begon over paden, hagen, composthopen en terrassen. Dagen en nachten dacht hij hierover, tekende vellen vol, scande en mailde ze en maakte ons zo deelgenoot van zijn tuinoverpeinzingen. Toen wij niet meteen een schop beetpakten maar ons (uit pure noodzaak) bleven focussen op de binnenkant van het huis ondernam mijn vader actie. Hij enthousiasmeerde mijn moeder en samen ze gingen aan de slag. Een gouden duo. Al maandenlang komen ze ieder weekend om de tuin gereed te maken voor de verhuizing en opening van de bed & breakfast. Het opruimen van asbest en allerhande stenen, het aanleggen van perken, paden en een jeu-de-boulesbaan, het vullen van de houtwal, het (ver)poten van struiken: geen klus is ze te gortig. Soms komt Herman Klok met zijn shovel voor het zwaardere werk of worden ze geholpen door vrienden van ons, maar vaak ploeteren ze met zijn tweetjes. Wat een helden.

Op de foto tonen we alvast een klein voorproefje van de plek waar wij of onze gasten straks hopelijk avond aan avond gaan doorbrengen. Links de sauna, rechts de hot tub. In het midden (op de plek van het oranje plastic) komen houten ligstoelen en een buitendouche. Op de plek waar nu paaltjes staan groeit straks struikgewas voor de privacy. Vergezeld van een glaasje van het een of ander hoor je dan de vogels kwetteren en zie je de koeien staan in de avonddauw.

De leverancier van de hot tub vertelde dat hij jaren geleden zo’n bad had neergezet bij een boer en boerin – midden in het weiland. En iedere avond, zomer en winter zitten ze in bad, tussen de koeien. Toen ik dat hoorde kon ik alleen maar dromen dat wij hetzelfde gevoel krijgen als de boer en boerin wanneer we na gedane arbeid in de tobbe kruipen.

Als je jarenlang driehoog in de stad hebt gewoond kun je al opgetogen raken door de aanblik van een roodborstje. Tijdens de eerste weken van de verbouwing zag Jurgen regelmatig fazanten in de tuin (en belde dan ook meteen). Na bijna 10 maanden zijn we nog steeds niet gewend aan de dieren die zo nu en dan in onze tuin verschijnen. Mijn ouders rapporteerden gisterochtend zelfs een hertenspoor!!! Ze ontdekten hoefadrukjes bij het tuinieren en na kort beraad met de schilder bleek het inderdaad om hertenhoefjes te gaan…

Jurgen groeide op aan de rand van een Twents bos en heeft magische jeugdherinneringen aan wandelingen met zijn ouders waarbij ze een hert zagen. Toen we vorig jaar in Canada waren, vierden we Thanksgiving in een groot bos met een Canadese familie. Gezeten rondom een groot kampvuur spraken we over beren, rendieren en andere bosbewoners. Toen Jurgen vertelde over zijn hertenliefde viel het gezelschap helemaal stil en iedereen keek hem met een ongelovig gezicht aan. Het bleek dat herten een soort plaag zijn in Canada. Ze stelen voedsel, maken tuindecoraties stuk en eten plantjes op. Veel Canadezen hebben daarom een diepgewortelde afkeer tegen herten, zoals Amsterdammers tegen stadsduiven.

Voorlopig koesteren wij alle roodborstjes, fazanten en herten in de tuin. Stiekem hopen we dat zich met de aanwas van de houtwal nog meer soortgenoten vertonen – overdag of ’s nachts. Dan hebben we in elk geval een excuus tegen verzoeken om uitbreiding van de dierenschare binnenshuis -> in de vorm van onzindelijke Nijntje-konijnen, langharige valse hondjes, bijtgrage dwerghamsters en oersaaie cavia’s.

Onze tuin is maarliefst 8040 vierkante meter groot en de vorige bewoners hadden dan ook een tuinman in dienst. Sinds deze beste man stopte met het onderhoud (zo’n twee jaar terug) is de tuin flink verwilderd. Aangezien we in de toekomst een theetuin willen creëren, lijkt het ons niet erg zinvol om op dit moment grote investeringen te doen. Maar als we eind maart onze eerste gasten verwelkomen willen we ze een rimboe annex wildernis besparen. Gelukkig schoten onze ouders te hulp en met weinig middelen proberen we er nu toch een bescheiden paradijs van te maken. Weekend na weekend wordt er dus gewied, gezaagd, gemaaid en gereorganiseerd. Voor het zwaardere werk is er zo nu en dan hulp van een shovel of… een stel waterpolo’ers! De afgelopen twee weekenden werd ons reguliere tuinteam versterkt met Benno, Robert-Jan, Wessel, Tom en Bastiaan. Keurig gesnoeide bomen en struiken – en heel veel aanhangwagens vol stammen en takken – waren het resultaat. Gelukkig hebben we onze koud geworden botten zaterdagavond langdurig kunnen verwarmen aan een waarachtig kampvuur van eigenhandig gezaagd hout…

Aan het eind van onze oprijlaan stond tot voor kort een prachtig toegangshek van smeedijzer. Het is oorspronkelijk gemaakt voor een kasteel in Berlijn. Een van de vorige bewoonsters, van oorsprong Duitse, nam ze mee en gaf ze hier een nieuwe plek. Bij nadere inspectie bleken de hekken bijzonder hard toe aan restauratie. We hebben smederij Verstijlen uit Sprundel (NB) bereid gevonden om ons hekwerk te restaureren. Bij het vervoeren bleek zelfs een zware dubbelassige aanhanger gebukt te gaan onder het enorme gewicht van het hek. Na aankomst volgde al snel de onvermijdelijke zandstraalbeurt en bleef er helaas weinig over van de detaillering van oorspronkelijke decoraties. Desondanks houdt de smid alle vertrouwen in een goede afloop en denkt hij volop mee over alle herstelopties. Sommige beschadigingen willen we echter niet herstellen. Zo heeft het hek in de Tweede Wereldoorlog een schampschot van een (waarschijnlijk geallieerde) kogel of granaat overleefd en dat is nog steeds goed te zien.