Archive for the ‘het begin’ Category

Inburgeren

donderdag, januari 29th, 2009

hapjes

Tegenwoordig is het volstrekt normaal om een inburgeringscursus te volgen als je nieuw bent in Nederland. Hoewel wij ons ’slechts’ 148 kilometer hebben verplaatst in eigen land voelen wij ons ook nog iedere dag op ontdekkingsreis in het oosten. Het gaat dan vooral om van die kleine gebruiken waar wij niet bekend mee zijn. Hoe laat haal je je kind bijvoorbeeld op als het ergens gaat spelen? Wij dachten heel na├»ef dat een uur of zes prima was, maar hier is vier uur aardig gebruikelijk. Heel goed te begrijpen als je bedenkt dat het leven ’s morgens een stuk vroeger begint dan in de stad. Om vijf uur staat het warm eten op tafel en dan is zes uur ophalen ook wat onpraktisch… Verder is vrijwel iedereen lid van een (al dan niet actieve) buurtvereniging en vier je je verjaardag als vrouw apart met de buurvrouwen waarbij op gezette tijden nostalgische hapjes worden geserveerd waarbij ik nog steeds acuut wordt overvallen door jeugdsentiment -> gevulde eieren, verschillende soorten worst, augurken met een jasje van boterhamworst en natuurlijk kaas met afwisselend een zilverui en een partje ananas.

Idealiseren

donderdag, april 3rd, 2008

Op een afstand zijn dingen altijd mooier dan van dichtbij. Zo ook de stad. Na een paar weken onafgebroken motregen lijkt onze oude naargeestige Van Woustraat wel een paradijs op aarde. In de sombere Luttense luchten verschijnen volstrekt ongewild steeds fata morgana’s van fijne tapasbars, speeltuinen vol gezellige moeders, broodjes Doner Kebab, gemengde versgebrande noten uit de notenwinkel van de buren, zaterdagse roomsoesjes van de buurtbakker, kinderkleertjes uit de ozo leuke tweedehandswinkel verderop en ga zo maar door. Nog nakwijlend van gedachten aan Thaise curry’s loop ik het schoolplein op om mijn dolgelukkige dochter op te halen. Wat heeft ze het naar haar zin hier. Iedere middag na school trekt ze haar rode overal en roze laarsjes aan en huppelt rondjes door de tuin. Geen enkel spoor van heimwee te bekennen. Waarschijnlijk hebben kinderen weinig last van fata morgana’s. Ze denken aan de smerige lucht in de straat, het piepkleine balkon, verregende zandbakken, hun bedje in een nis achter de kledingkast bij gebrek aan plaats elders, meermalen per dag drie steile trappen beklimmen met zware tassen en een kind onder je arm en zo nog meer. Soms is het goed om te leren van je kinderen (en te wachten tot de zon gaat schijnen).

Fotosessie

donderdag, maart 27th, 2008

Na iedereen tijdenlang te hebben verveeld met foto’s van gipsplaten en buizen in alle soorten en maten, is het tijd om het resultaat van alle noeste arbeid te delen. Afgelopen weekend heeft onze huisfotograaf Paul prachtige foto’s gemaakt van de suites. Hij heeft zich werkelijk in de meest onmogelijke posities gewrongen (ik heb hem betrapt terwijl hij levensgevaarlijk over een trapleuning gebogen hing. We hebben al een ’sneak preview’ op de computer gehad en het ziet er bijzonder veelbelovend uit. Het enige gevaar van zulke promotiefoto’s is dat de gasten hier straks met drommen voor de deur staan en de boekingsaanvragen niet meer bij te benen zijn!

Er is overigens iets heel aparts met fotograferen. Mijn buurvrouw in Amsterdam won een keuken via VT Wonen en had na een rampzalige installatie daarvan een fotograaf op bezoek. En niet alleen een fotograaf, maar ook een hyperkritische stylist die over alles struikelde. En daar zit het ‘m in. Pas als je foto’s maakt let je op de kreukels in het gordijn, het scheefliggende kussen op de bank en de bloemen die niet zo kaarsrecht afgesneden blijken te zijn. Maarja, om nu ook een stylist te vragen leek me ook wat overdreven. Gelukkig bleek Paul behalve over fotografische kwaliteiten ook over stylistische vaardigheden te beschikken. Zodra ik de foto’s krijg zet ik ze online: kunnen jullie zelf oordelen of het alle moeite en tien jaar van ons leven waard was (en of je nog scheve kussens kunt ontdekken…)