Zondagsrust

Een van de dingen waar je in deze omgeving op stuit is de omgang met God. Terwijl ik in de stad in de veronderstelling leefde dat de ontkerkelijking in volle gang was en dat alle godshuizen worden opgekocht door yuppen die er appartementen met hoge vides in maken, gaan hier de mensen op zondag nog naar de kerk. Zelf zijn Jurgen en ik katholiek (of ‘Rooms’ zoals ze hier zeggen) opgevoed en weten van de hoed en de rand op religieus gebied. Ik heb zelfs nog in het kerkkoor gezongen en (meer recent) meegeschreven aan de Rembrandtbijbel.

De tegenstelling tussen oost en west/platteland en stad is zo sterk zichtbaar in het religieuze en dat intrigeert me mateloos. Wat me opvalt is dat de meeste mensen hier het op een geboortekaartje hebben over een wonder van God en op zondag strikte rust houden. En dat ze beslist niet in de evolutietheorie geloven. Aangezien wij  – al sinds we verhuisd zijn – onze buren en dorpsgenoten niet graag voor het hoofd stoten gebeurde er bij ons op zondag niets in de voortuin, anders dan gasten uitwuiven. En in de loop van de tijd doen we in huis eigenlijk ook steeds minder. Steeds vaker kruipen we met ons gezin voor de houtkachel, rommelen wat met spelletjes en doen we pogingen om een boswandeling te maken. We gaan dan wel niet naar de kerk, maar bezinnen ons toch op onze eigen manier. Hebben we meteen een goed excuus om niet naar IKEA te gaan.

Reacties zijn momenteel niet toegestaan.