Idealiseren

Op een afstand zijn dingen altijd mooier dan van dichtbij. Zo ook de stad. Na een paar weken onafgebroken motregen lijkt onze oude naargeestige Van Woustraat wel een paradijs op aarde. In de sombere Luttense luchten verschijnen volstrekt ongewild steeds fata morgana’s van fijne tapasbars, speeltuinen vol gezellige moeders, broodjes Doner Kebab, gemengde versgebrande noten uit de notenwinkel van de buren, zaterdagse roomsoesjes van de buurtbakker, kinderkleertjes uit de ozo leuke tweedehandswinkel verderop en ga zo maar door. Nog nakwijlend van gedachten aan Thaise curry’s loop ik het schoolplein op om mijn dolgelukkige dochter op te halen. Wat heeft ze het naar haar zin hier. Iedere middag na school trekt ze haar rode overal en roze laarsjes aan en huppelt rondjes door de tuin. Geen enkel spoor van heimwee te bekennen. Waarschijnlijk hebben kinderen weinig last van fata morgana’s. Ze denken aan de smerige lucht in de straat, het piepkleine balkon, verregende zandbakken, hun bedje in een nis achter de kledingkast bij gebrek aan plaats elders, meermalen per dag drie steile trappen beklimmen met zware tassen en een kind onder je arm en zo nog meer. Soms is het goed om te leren van je kinderen (en te wachten tot de zon gaat schijnen).

1 Reactie op “Idealiseren”

  1. barbara, martin, sarah en fenna zegt:

    Zo is dat! En alle bewoners van die grote stad komen van de zomer met hun verhalen over hun `stadse fratsen` lekker bij jullie langs om te genieten van de rust en de ruimte!