Kind en keuze

Vissenbehang

Bij het inrichten van een kinderkamer kun je twee, of eigenlijk drie kanten op. De eerste mogelijkheid is om alle keuzes aan het kind over te laten. Buiten het feit dat dit met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid resulteert in een ‘Dora the Explorer’ of ‘Disney princess’ kamer, blijkt dat je een jaar later weer meegezogen wordt in een andere rage. De hele kamer behoeft dan een restyling en de veelvuldig aanwezige accessoires krijgen dan een Barbie-, paarden- of Nemo-jasje. Als tweede kun je ervoor kiezen om je kind volledig buiten de inrichting te laten. Gewoon, net als destijds bij de babykamer, zelf alles uitkiezen bij veel te dure kinderinterieurwinkels. Nu liggen baby’s doorgaans tevreden babbelend, slapend of luid krijsend in een wieg en bekommeren zich niet om dingen die zich buiten hun zichtgebied van 30 cm bevinden. Kleuters denken daar anders over. Ze zijn in staat een kamer te boycotten als iets hen niet bevalt (geldt ook voor keurig opgevoede, dankbare exemplaren). Om nu te voorkomen dat ze voor de rest van hun jeugd bij je in bed slapen is het slim om te kiezen voor de derde optie: semi-democratisch te werk gaan. Zelf winkelen, een paar dingen kiezen die je zelf mooi vindt en die aan je kind voorleggen. Zo ging het ook met het vissenbehang in Dagmars kamer. Nu het eenmaal op de muur zit lijkt ze volledig in haar sas en ziet het er voorlopig niet naar uit dat er een boycot plaats gaat hebben. Nu nog de rest van haar kamer.

Reacties zijn momenteel niet toegestaan.